”Ik stap in het onderwijs, maar ik doe het niet zoals op mijn vroegere school.”
Juf Barbara weet wat ze wil. “Ik stap in het onderwijs, maar ik doe het niet zoals op mijn vroegere school.” Een voornemen dat niet in de kast blijft liggen.
Toen in 2003 de stad Kortrijk de mogelijkheid gaf om een samenwerking tot stand te brengen tussen enerzijds de scholen en anderzijds een professioneel kunstenaar, nam de Burgerschool Pol Coussement van Polydans onder de arm.
Na een eerste herwerking van Romeo en Julia hadden ze de smaak te pakken.
De traditionele schoolvoorstelling maakte plaats voor een theatrale wandeling, waarbij uitgaande van het thema water, verschillende performances ten berde werden gebracht. Tijdens de vrije uren werd er druk gechoreografeerd, teksten geschreven, muziek gecomponeerd, gezongen, …

Project O was het resultaat !
Gedichten gepuurd uit de pen van leerlingen en plastische waterwerken smukten het parcours kunstig op. Leerkrachten verkleed als pinguïns, oude vrijsters, homopiraat, soldaat, … gidsten het publiek doorheen de unieke locaties.
In totaal traden ze veertien keer op. Op vrijdagavond zes keer en zaterdag acht keer. Een intensieve voorstelling waarbij sterk werd gerekend op het vertrouwen dat leerkrachten in de leerlingen hadden. Niet iedere groep kon immers door een leerkracht worden begeleid en tussen de verschillende voorstellingen door moest de klok in het oog worden gehouden zodat de volgende bezoekersgroep weer vlotjes oeh- en ah-kreten konden slaken.
Op het einde van de rit doken plots solidaire collega’s op die het trekkende team op een bank met koffiekoeken en koffie neerplantte terwijl zij opruimden. Hun pijp was uit en dankbaar en vol weemoed keken ze toe en beseften dat het mooi was geweest.

“Meisjes komen uit zichzelf, jongens moet je aanspreken!”
De geïnteresseerde leerlingen konden voor één van de actieve kunstdomeinen hun voorkeur uiten. Zo was er de keuze tussen dans, zang, muziek of theater. Op die manier kon er in kleinere groepen aan de toonmomenten worden gewerkt die later deel uit zouden maken van het groter geheel. “Meisjes komen uit zichzelf, jongens moet je aanspreken !” was de conclusie die Filip Santens trok bij het zien van de opkomst van de geïnteresseerde leerlingen.
Lieven van het technisch personeel kwam met het idee om een fontein op de speelplaats te maken! Hij zette zelfs enkele lokalen en gangen letterlijk onder water. “Je bent knettergek!” was de eerste reactie van toenmalig directeur Hugo Sinnaeve die kort daarna zelf mee op de technische kar sprong. Het leuke was ook dat alles zich afspeelde op totaal verschillende locaties: van verwarmingskelder tot zolder, van een gang tot buiten op het dak.

“Was het vandaag repetitie ? Totaal vergeten.”
“Ik doe mee, meneer, maar in de paasvakantie kan ik wel niet repeteren, want dan ben ik op Chirokamp”-“Ik kan zaterdag eigenlijk niet komen maar ik ga vrijdag meedoen”-“Ik kan maar drie voorstellingen van de zes meedoen.”-“Om 9 uur moet ik weg!”
Tot grote ergernis van de gemotiveerde leerkrachten en medeleerlingen bleek het niet altijd even evident om gemaakte afspraken na te komen. Een aandachtspunt dat een vervolg kende in hun daaropvolgende productie zand en waarbij een contract werd aangegaan om afspraken te laten naleven. Duidelijk was de plotselinge daling van het aantal deelnemers.

Toekomst ?
Ter afsluiting lieten ze me nog even een blik werpen op de videofragmenten van het vervolgproject Zand. De blik in hun ogen sprak boekdelen. Apetrots op wat ze samen bereikt hebben en lang nog niet van plan ermee te stoppen.
De toekomst heeft voor de Burgerschool nog wat in petto !