Het kleine kleuterschooltje ‘De Mozaïek’ op de Blaisantvest in Gent had al langer een prima ouderwerking. Toch wilden de leerkrachten de ouders nog een beetje nauwer bij de school betrekken. ‘We wilden iets doen met hun hobby’s, omdat we wisten dat vooral de mama’s bijzonder handvaardig zijn’, zegt Katrien Van de Putte, juf van de tweede en derde kleuterklas. Uit enkele stevige brainstormsessies ontstond het project Plezante vesten.

‘Ons schooltje ligt op de Blaisantvest, die in de volksmond ‘de plezante vest’ wordt genoemd’, vertelt Katrien Van de Putte. De buurt kent een rijk textielverleden. ‘Die historische link was mooi meegenomen en bezorgde ons meteen een heleboel leuke ideeën, die we dan gaandeweg aan elkaar beginnen breien zijn.’

De eerste stap was een planning opstellen voor het hele schooljaar 2008-2009. ‘Dat was nieuw voor ons. Vroegere projecten hebben we steeds toegespitst op één kortere periode. Nu wilden we ons thema als een rode draad door het schooljaar laten lopen.’ Het eerste semester concentreerde zich op ‘beleven’. Katrien Van de Putte: ‘We zijn bijvoorbeeld naar het MIAT (Museum voor Industriële Archeologie en Textiel) gegaan, waar de kinderen aan een echt oud weefgetouw mochten zitten. Ze waren bijzonder onder de indruk van die grote machines. Op een andere dag zijn we naar een stoffenwinkel in de Sleepstraat getrokken. Daar konden de kleuters al die rollen stof in alle kleuren van de regenboog zien, ruiken en voelen. We hebben er allerlei stoffen gekocht, zodat ze de winkeldame ook hebben zien meten en knippen, iets wat we later in de klas hebben nagespeeld.’ Een volgend groot succes was de lapjesweek. Daarin hebben de kleuters ontdekt wat je allemaal kunt doen met verschillende soorten stoffen: jute uitrafelen, stofjes plooien, zwaaien met grote doeken, repen stof knippen, oprollen en vastlijmen, stoffen kleuren met nat crêpepapier enzovoort. Het tweede semester zal zich vooral richten op ‘ontwerpen’. Alle activiteiten zullen uiteindelijk uitmonden in een grote modeshow, waarop de kleuters hun zelf ontworpen gekke vesten zullen showen.

De ouders zijn niet alleen in die eindfase (voor het in elkaar naaien van de jassen) bij het project betrokken. Waar ze kunnen, halen de leerkrachten hen erbij. ‘We hebben ze bijvoorbeeld een tijd lang pomponnetjes laten maken. Dan zorgden we dat wijzelf al aan de slag waren tegen dat de ouders hun kinderen naar de klas brachten en nodigden we hen uit om mee te doen. Ondertussen konden ze met de kinderen babbelen en een kopje koffie drinken. Het sloeg erg aan. Veel ouders – ook vaders! – vonden het grappig om de kinderen bezig te zien en haalden volop herinneringen op aan hun eigen kindertijd, toen ze ook pomponnen of andere leuke dingetjes maakten.’

Op gezette tijdstippen komt modeontwerper Thomas Delanote kleuters en leerkrachten een handje toesteken. ‘Hij brengt ons bijvoorbeeld in contact met technieken zoals batikken en weven. Zo’n externe specialist bij je project betrekken is een groot voordeel en zorgt voor allerlei ideeën die je zonder hulp niet zou kunnen realiseren.’

Het grootste belang van dit project vindt Katrien Van de Putte de kennismaking met textiel in al zijn vormen en kleuren. ‘Door het beleven van al die stoffen en technieken krijgen de kleuters een extra bagage mee waar hen wellicht allerlei van zal bijblijven. Bovendien komen ze in contact met het textielverleden van de buurt waar ze wonen én hebben we de ouders enthousiast gekregen voor het project. Het hoogtepunt wordt ongetwijfeld de modeshow voor de buurt.’